Úr tíu ára fjarlægð

4 jan. 2006

Ég rakst á dálítið skemmtilega grein í Observer um megrunarkúra, nýársheiti og fleira. Eitt af því sem mér fannst athyglisvert þar var ráðleggingin um að horfa á sjálfa(n) sig, ekki eins og maður sér sig núna, heldur eins og líklegt er að maður horfi á sig úr tíu ára fjarlægð ... Maður er kannski alltaf að berjast við þessi sömu fimm eða tíu aukakíló, þessi sem koma og fara á víxl, maður fer á nýjasta kúrinn og léttist fyrst í stað en svo kemur þetta alltaf aftur; maður er alltaf óánægður með eigin líkama - en eftir tíu ár er ekki ólíklegt að við skoðum gamlar myndir af okkur eins og við erum núna og hugsum: -Hvað var ég eiginlega óánægð með? Yfir hverju var ég alltaf að ergja mig?

Hvað mig sjálfa varðar er þessu reyndar öfugt farið. Mér finnst ég líta betur út en fyrir tíu árum en það er ekki vegna þess að ég sé grennri og spengilegri. Ég hef örugglega bætt á mig nokkrum kílóum. En mér finnst ég líta betur út vegna þess að mér líður betur, ég er í betra jafnvægi, ánægðari með lífið og sáttari við sjálfa mig.

Það skiptir máli. Mun meira en allir heimsins megrunarkúrar. Ég hef aldrei á æfinni farið í megrun (og væri þó ekki vanþörf á, mundi einhver segja). En ég er alveg sannfærð um að þótt ég hefði verið á stanslausum megrunarkúrum undanfarin tíu ár væri ég að minnsta kosti jafnþung og ég er núna og örugglega mun vansælli og óánægðari með sjálfa mig.

Nanna R.