Hugleiðingar um alls kyns matar- og víntengd efni.
Lesendum gefst kostur á að segja skoðun sína við hverja færslu.
Umdeild bók
Athyglisvert að sjá þessa bók allt í einu komna á lista yfir mest seldu matreiðslubækur í Bandaríkjumum - hún kom út fyrir nærri sex árum og seldist sæmilega en ekki meira. Hún hefur verið töluvert umdeild og greinilega hefur eitthvað orðið til að vekja athygli á henni núna. Boðskapurinn er vissulega óvenjulegur: Dýrafita er holl, unnar matvörur ekki, en það sem er súrt og gerjað hefur góð áhrif á líkamann. Ég er alls ekki sammála öllu sem sagt er í þessari bók en það er margt athyglisvert í henni að finna. Dómarnir um bókina á Amazon eru vægast sagt ólíkir, enda eru mjög skiptar skoðanir um þann boðskap sem hún flytur.
Ég á reyndar smáklausu í bókinni því að höfundurinn hafði samband við mig og bað um leyfi til að birta texta sem hún hafði komist yfir sem ég hafði einhvern tíma skrifað um íslenskt súrmeti.
Nanna
Reyklaust eða reyklausara?
Þessa stundina sit ég yfir kaffibolla á Te og kaffi á Laugaveginum - ég uppgötvaði nefnilega í morgun að kaffið var eiginlega búið og ég þarf hvort eð er að koma við í Te og kaffi-búðinni handan við götuna og kaupa mér kaffi, sennilega annaðhvort Cuba Turquino eða Celebes - en svo ákvað ég að setjast hingað inn og fá mér morgunbollan minn. Eins og svo margir aðrir kemst ég nefnilega ekki almennilega í gang á morgnana fyrr en ég er búin að fá morgunkaffið.
Ég valdi mér strategískan stað á kaffihúsinu þar sem ég get virt fyrir mér bráðhuggulegan ungan kaffibarþjón að störfum á bak við afgreiðsluborðið og fylgst með hverri hreyfingu hans. Ég ætla samt að taka fram, svona til öryggis, að þessi ungi maður er sonur minn. Ég á reyndar við hann kaffitengt erindi en það er nóg að gera hjá honum svo að ég ætla ekki að trufla hann að svo stöddu.
Til allrar hamingju er Te og kaffi reyklaust kaffihús; ég held að ég mundi ekki haldast við í fimm mínútur á kaffihúsi þar sem reykingar eru leyfðar. Ég man að einu sinni fyrir mörgum árum - þegar engin reyklaus kaffihús voru til en það átti að vera reyklaust svæði alls staðar - kom ég inn á kaffihús niðri í bæ og var með smábarn með mér. Ég sá að það var verið að reykja á næstu borðum við afgreiðsluborðið og spurði afgreiðslustúlkuna, um leið og ég pantaði kaffið, hvort væri reyklaust svæði þarna. Hún benti mér á svæðið næst dyrunum og sagði eitthvað sem mér heyrðist vera að þarna væri reyklaust.
Ég settist þar og kom barninu fyrir í barnastól. En þarna var greinilegur reykur og þegar ég leit yfir á næsta borð sátu fjórir þar og reyktu allir. Og á borðinu hinum megin sat kona sem var að drepa í sígarettu og kveikti sér samstundis í annarri.
Ég hefði átt að standa upp og fara en ég var kaffiþurfi og barnið sem ég var með var dauðþyrst. Þegar stúlkan kom með drykkina á borðið sagði ég við hana: „Ég hélt að þú hefðir sagt mér að þetta svæði væri reyklaust.“
„Ha, nei,“ sagði hún. „Ég sagði að það væri reyklausara.“
Ef þetta svæði var „reyklausara“ en afgangurinn af kaffihúsinu, þá býð ég ekki í ástandið þar ...
