Hugleiðingar um alls kyns matar- og víntengd efni.
Lesendum gefst kostur á að segja skoðun sína við hverja færslu.
Sataysósur og sataykjúklingur
Af því að ég var spurð um það í dag hvað hægt væri að nota í staðinn fyrir satay-krukkusósuna í uppskriftinni að satay-súpunni sem er fyrsta uppskrift vikunar hér á vefnum, þá datt mér í hug þessi pistill, sem ég skrifaði einhvern tíma:
Satay þýðir eiginlega bitar (kjöt, kjúklingur eða fiskur) sem eru lagðir í kryddlög - oftast dálítið súr-sætan - og síðan grillaðir og venjulega bornir fram með hnetusósu. Nafnið er hins vegar ekki síður notað um sósuna sjálfa. Satay er venjulega kennt við Indónesíu en Malasíubúar eigna sér það líka og uppskriftin sem hér kemur er úr matreiðslubók sem var keypt fyrir mig í Kúala Lúmpur í fyrra. Hún er að vísu svolítið breytt en ekki mikið.
Ég læt fylgja með tvær útgáfur af sataysósu. Önnur er afar einföld og fljótleg en ekki verri fyrir það. Hin er tekin úr malasísku bókinni og er svo sem ekkert flókin en hins vegar eru ekki allir sem eiga tamarindblokk á lager í eldhússkúffunni (þetta eru ávextir af tamarindtrénu, með fræjum og öllu, pressaðir saman í blokk - það þarf að leysa það upp í heitu vatni og sía). Tamarindbragðið er súrt og stundum er notaður sítrónusafi í staðinn en það er samt allt öðruvísi bragð. Það er líka hægt að kaupa tamarindþykkni í krukkum en ég er ekki eins hrifin af því.
Ég notaði nokkur mexíkósk chilialdin í sósuna af því að ég átti þau til en annars á að nota þessi litlu rauðu sem víða fást. Magnið verðið þið að ákveða - kannski best að byrja smátt og ef ykkur finnst sósan ekki nógu krassandi má hræra dálitlum chilipipar saman við.
Nanna
Apple Brown Betty
Í dag er „Apple Brown Betty“-dagurinn í Bandaríkjunum (ég held að þar hafi nánast hver einasti dagur sinn tiltekna rétt, rétt eins og allir dagar hafa sína dýrlinga í kaþólskum löndum). Apple Brown Betty er eplaábætir sem á sér mjög langa sögu í Suðurríkjum Bandaríkjanna:
„Bandarískur ábætisréttur sem talinn er eiga rætur að rekja til jólaleikja svartra þræla á fyrri hluta nítjándu aldar, þar sem „jólasveinkan“ eða „Old Betty“ kom oft við sögu og bar gjarna fram sælgæti gert úr þurrkuðum ávöxtum, brauði og sírópi. Epli eru sneidd niður, blönduð púðursykri, rifnum sítrónuberki, kanel og múskati eða öðru kryddi og lögð í lög í skál með ferskri brauðmylsnu á milli. Efsta og neðsta lagið á að vera brauðmylsna. Nokkrar smjörklípur eru settar ofan á og þetta síðan bakað og borið fram heitt, oft með rjóma.“
Í uppskriftasafninu er að finna tvær uppskriftir að Apple Brown Betty, hér og hér.
Grannir og daprir kokkar
Ég veit ekki hvort vaxtarlag og skap kokka er lengur nokkur mælikvarði á matinn sem þeir elda en einu sinni þótti svo vera og meistarakokkurinn Fernard Point, sem sjálfur var sílspikaður, sagði: „Ef kokkurinn er grannur býst ég ekki við góðum mat. Ef hann er bæði grannur og dapur, þá er flótti eina leiðin.“
Sá frægi kokkur Raymond Blanc segir reyndar í einhverri bóka sinna að ef allir tryðu þessu hefði hann aldrei komist neitt áleiðis ...
