Blóðappelsína

Vitaskuld er það liturinn sem helst greinir blóðappelsínur frá öðrum appelsínum - reyndar sést ekki alltaf á berkinum að um blóðappelsínur sé að ræða þótt oftast megi greina rauðan eða rauðbrúnan lit - en þegar þær eru afhýddar eða skornar í sundur er ekki um neitt að villast; stundum er aldinkjötið hárautt eða dökkrautt í gegn, jafnvel vínrautt, stundum er það mynstrað í rauðgulum og rauðum tónum. Safinn er rauðleitur, stundum dökkrauður, og blóðappelsínur eru yfirleitt fremur safaríkar. Til eru ýmis afbrigði og eru sum þeirra steinlaus, önnur ekki.

Blóðappelsínur hafa lengi átt vinsældum að fagna á Ítalíu og víðar við Miðjarðarhaf. Eitthvert algengasta afbrigðið, Moro, er upprunnið á Sikiley og þykir sérlega bragðgott - sumum finnst bragðið minna eilítið á hindber, einkum þó afbrigðið Moro Tarocco, sem hefur rauðgullið aldinkjöt. Blóðappelsínur eru mikið notaðar í skreytingar og salöt, ekki síst dökkrauðu afbrigðin, en auðvitað má nota þær eins og aðrar appelsínur. Safinn er gjarna notaður í kokkteila, bollur og svaladrykki, svo og í krapís, og blóðappelsínusósa er borin fram með ýmsum kjöt- og fiskréttum. Einnig má gera fagurrautt marmilaði úr blóðappelsínum. Þær má líka nota í ýmiss konar eftirrétti og jafnvel bökur.

Blóðappelsínur hafa svipað geymsluþol og aðrar appelsínur, séu þær geymdar í kæli. Þær eru mjög auðugar að C-vítamíni.